Manu Uranga

2020 eta 2024 artean nire praktika artistikoa Zumaiako obrategi batean kokatu zen. Krisi ekonomikoagatik itxita zegoen espazioa Covid-19aren ondoren berriro okupatu eta topagune gisa aktibatu zen. Hain zuzen ere, aztarnak, hondakinak eta zaratez inguratutako testuinguru horretan, lan-prozesu berri bat artikulatu zen. Produkzio-forma desberdinetako hondakinek material nagusi gisa funtzionatu zuten, egitura eta artxiboak sortuz. Aldi berean, mugimenduan dagoen irudia aktibatu zuten lan ikus-entzunezkoen serie batean.
Ildo horretan, arreta naturaltasunak edo ekoizten dituzten edo fabrikatutako naturaltasunetara desplazatzen da, non mugimendu ez-produktibo eta sentikorrek beren mugak indarrez saiatzen dituzten. Proposamena lanaren eta aisialdiaren, eraikuntzaren eta desaktibazioaren artean dabiltzan prozesuetatik artikulatzen da.
Ondorio horretatik sortu ziren nire azken bi erakusketak: Nicho —«Pentsamendua gauzen artean irristatzen da, bereziki irudia desagertzen denean, itxurazko naturaltasun baten antolakuntzak desafiatuz»—, 2024ko martxoan Flex-en (Zorroza) aurkeztua, eta Brazo y mano —«Gainazalak bolumenean puztu behar du, gainazalak ez duelako bolumena eta bolumena gainazala delako; bolumena gainazala xurgatzen du, eta horretarako bira egiten du norabide guztietan»—, 2024ko azaroan Ethall-en (Bartzelona) aurkeztua.
Bietan, eskultura-praktikarantz hurbilketa bat planteatzen da, non ikus-entzunezko narratibak, plastizitatearen eta materialen gainazalaren bidez sortuak, espazioa eta haren mugak ahalbidetzen edo berriro pentsarazten dituzten.
Proposamen honek asmoen aurkezpen gisa funtzionatzen du, Eremuak-en laguntzarekin, prozesu horietatik sortutako ikus-entzunezkoen postprodukzioa eta edizioa egiteko.